Veel mensen roepen ook dat er niets dan troep op tv is, waarbij ik heb geconstateerd dat er opvallend vaak met de beschuldigende vinger naar SBS6 wordt gewezen. Eerlijk gezegd: RTL, SBS, Veronica, Net5…. ik zie het verschil niet zo. 90% van de programmering is behoorlijk generiek en iedere commerciële zender heeft wel een programma over huizen of tuinen verbouwen, een gezellige gezinshow, soap, quizprogramma, realityshow, talentenjacht etc. etc. Ik vind het dan ook altijd een beetje overdreven om één zender de zwarte piet toe te spelen. Gelukkig wordt er niet alleen maar troep uitgezonden. Maar de troep die je ziet, ach, die ken je meestal al. Toch stuitte ik de afgelopen weken op deze drie pareltjes die ik toch even met jullie wil delen.

1. Astro TV.

Het is natuurlijk mijn persoonlijke mening, maar ik begrijp niet zo goed waarom een programma als dit legaal is. En ik zal uitleggen waarom. Allereerst vind ik dat als je gelooft dat jouw levensloop of karakter te herleiden is naar de periode waarin je geboren bent, je sowieso rijp bent voor het gesticht. Maar dit terzijde. Mijn zapvinger is zeer geoefend in het ontwijken van dit akelige programma. Toch kwam het voor dat ik enige tijd geleden op dit verheffende programma uit kwam. Ik viel daarbij midden in een conversatie, die ongeveer zo ging:

Beller: Ik ben ongelukkig
Presentatrice / orakel: Waarmee?
Beller: Met alles
Presentatrice / orakel: Ik zal een kaart trekken.
Beller: …..
Presentatrice / orakel: Ja, ja, ja…. hmmm ja, de sterren vertellen het mij heel duidelijk. Heb je een relatie?
Beller: Ja, ik heb een vriend
Presentatrice / orakel: Hmm, ja… nou, volgens mijn kaarten kun je beter stoppen met deze relatie. Zij vertellen mij dat jouw relatie de bron van jouw ongelukkigheid is.

Hoe bestaat het dat zoiets zomaar ongestraft kan worden vertoond op de Nederlandse TV? Ik vraag het je! Dat zo’n zweverige kruidenmuts zomaar tegen een wildvreemde dit stukje vakkundig “advies” uitbrengt. Kun je het je voorstellen hoe dit verder is gegaan? Ik zou de blik van die vent wel eens willen zien als zijn vriendin hem uitlegt waarom ze hem dumpt….

2. Douwe Egberts koffie.

Nou, even snel dan. Douwe Egberts heeft kennelijk een offensief gelanceerd om mensen weer van de Nespresso af te krijgen. Want, zo stelt Douwe Egberts, haasten kan altijd nog, dus neem lekker je tijd bij het zetten van een pruttelend bakkie ouderwetse koffie. Fair enough, ik kan mij voorstellen dat mensen dit prefereren. Maar ga dan alsjeblieft niet zo elitair lopen doen met die ordinaire koffie van je! De blend uit de reclame wordt namelijk aangeprezen als “evenwichtig en rond”. Prima, vertel jij mij nu maar even hoe dit spul smaakt!?

3. Da’s lachen.

Ik ben eigenlijk altijd wel te porren voor een goede porties homevideo’s. Dan heb ik het niet over die van Kim Kardashian of Paris Hilton, maar over die van Hansie Kraay op SBS. Lachen om homevideo’s. Prima, hersenloos vermaak. Ik krijg er nooit genoeg van om mensen op hun bek te zien gaan. Dus toen  ik afgelopen week bij het programma “Da’s lachen” aanbelande, leek dit mij veelbelovend. Wat een deceptie. Hoe diep kun je zinken? Kijk, dat je het publiek van homevideo programma’s niet als het intelligentste beschouwd, kan ik je niet kwalijk nemen…. maar ons soort is niet achterlijk! Wat dit programma is, is een half uur durende compilatie van doodnormale beelden (echt, er gaat helemaal niets fout!) die door “grappig commentaar” ineens hilarisch moeten worden. Zo werd er tien minuten geluld over één of ander zwaartekrachtmeisje met superkrachten terwijl er doodgewone beelden van parachutesprongen uit docu’s werden vertoond. Toen ik dacht dat dit niet slechter kon, werd mijn negatieve verwachting overtroffen door een item over ijsracen. Wederom werden hier beelden uit een normaal verlopen ijsrace vertoond maar deed de commentator ons geloven dat het hier ging om beelden van slechte chauffeurs uit het Spaanse (tuurlijk, ijzige wegen in Spanje zijn heel normaal) verkeer. Terwijl de coureurs vakkundig en beheerst hun wagens door de ijzige bochten driftten, mijmerde de voice over iets over brokkenmakende Paëllavreters. Nog nooit heb ik dertig minuten van zulke poep uitgezeten. Bah.

Ik snap dat het in alle discussies nu vooral gaat over de schuldvraag. Voor wie niet bekend is met deze case: Mounir el Hamdaoui staat bij Ajax al tijden op een zijspoor nadat hij door Frank de Boer is teruggezet naar het beloftenelftal. De verhoudingen zijn dusdanig verstoord dat spelen voor Ajax geen optie meer is. Afgelopen zomer kwam het niet tot een transfer waarop iedereen aannam dat el Hamdaoui tijdens de winterstop zou vertrekken. Hij wil immers niet meer voetballen bij Ajax en Ajax wil graag van hem af: el Hamdaoui is één van de grootverdieners bij de club en door hem nu te verkopen kan Ajax nog een transfersom voor hem vangen. Enfin, ik denk dat wij het erover eens kunnen zijn dat een vertrek van de speler voor beide partijen de beste optie is. En voor een eventuele nieuwe werkgever ook: Mounir el Hamdaoui mag dan een galbak eerste klas zijn, hij is wél een prima spits. Kijk eens op de ranglijst van de eredivisie… hoezeer Ajax zijn productie mist, is in één oogopslag duidelijk.

Gezien de situatie mag je er dus vanuit gaan dat zowel Ajax als Mounir hun uiterste best doen om tot een oplossing (lees: verkoop) te komen. Ik was dan ook met stomheid geslagen toen bleek dat de transfer, ditmaal naar Fiorentina, wederom was mislukt. Fiorentina en el Hamdaoui geven een andere voorstelling van zaken dan Ajax. Ajax stelt: Mounir el Hamdaoui kwam op het laatste moment met absurde eisen (schadevergoeding voor het beschadigen van zijn carrière) waaraan de club niet wilde voldoen. Zaakwaarnemer Sigi Lens, Mounir el Hamdaoui en Fiorentina stellen: alles was in kannen en kruiken. Het door Fiorentina getekende contract was naar Ajax gestuurd. Ajax hoefde alleen nog maar een handtekening te zetten en het contract terug te sturen. Hoe het ook zij, dit gebeurde ook, alleen te laat. De transfermarkt in Italië sloot om 19.00 uur. In Nederland is dit om 24.00 uur. De fax met het akkoord van Ajax kwam na 19.00 uur binnen bij Fiorentina waardoor de transfer niet meer kon worden goedgekeurd.

Wie er ook gelijk heeft, duidelijk is dat één van beide kampen ongelofelijk dom is geweest. Indien de schuld bij het kamp el Hamdaoui ligt, dan zijn zij oliedom voor het last minute stellen van eisen waaraan Ajax niet wilde voldoen. Fiorentina had zijn redding kunnen zijn: de club op een hoog niveau die hem nog een kans geeft om zijn kwaliteit te etaleren en om eindelijk eens van dat stempel van lastpak af te komen. Indien de schuld bij Ajax ligt: duidelijker kan de bestuurscrisis bij Ajax niet worden weergegeven: een financieel directeur die niet eens weet tot wanneer de onderhandelingspartner de tijd heeft. Een toppunt van onkunde en desinteresse. En dat voor een financieel directeur…. Volgens kamp El Hamdaoui kwam Ajax laat in de avond nog met een optie tot verhuur aan Martin Jol’s Fulham. Volgens geruchten min of meer uit schaamte voor het missen van de deadline.

Wie de schuldige is, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat beide partijen sowieso oerstom zijn geweest. De transfermarkt was al weken open… waarom dan per se pas op de laatste dag zaken doen? Fiorentina had toch al eerder interesse in el Hamdaoui? En wilde Ajax niet al veel eerder van de speler af? Ik hou van Ajax en wens ook Fiorentina het beste toe, maar een welgemeende “eigen schuld, dikke bult” is hier wel op zijn plek. Dat deze onkunde structureel is, bewees Ajax eerder al met het mislukte aantrekken van Bas Dost van Heerenveen. Hebben zij hiervan geleerd? Nee hoor, ook deze transferperiode probeerde Ajax op het laatste moment Heerenveen-revelatie Narsingh weg te kapen. Of dat gelukt is…? Natuurlijk niet! Miljoenendeals vergen intensieve voorbereiding en een gestructureerd plan. Dit soort noodgrepen is lachwekkend en topsport onwaardig.

Vorige week ben ik er na een lange afwezigheid eindelijk weer eens gaan lunchen om eens bij te kletsen met de andere ondernemers daar. Het was goed om te zien dat bijna alle ZZP’ers en bedrijven die er bij mijn vertrek zaten nog steeds zitten. Zeker een goed teken. Het mag dan zogenaamd allemaal kommer en kwel zijn met de economie, sommige mensen zijn gewoon prima bezig en dat mag ook wel eens gezegd worden.

Gedurende mijn huurperiode bij TKC veranderde er al veel. Ik heb meerdere verbouwingen en interne verhuizingen meegemaakt. Het was ook leuk om te zien dat alles nu helemaal af is. Alle units zitten vol en één van de twee voormalige vergaderkamers is zelfs omgetoverd tot flexwerkplek voor ZZP’ers. Mocht je in de regio West-Friesland wonen en werken als kleine zelfstandige en op zoek zijn naar kantoorruimte, kan ik je Turn Key Concepts zeker aanraden.

“Best exotic cars video exhaust sounds”

“The ultimate car exhaust sounds – compilation”

“The sounds of Europe (Best Exhaust Noise)”

Mijn top 3.

Hier volgt nu dan mijn persoonlijke top 5 van best klinkende in serie geproduceerde straatauto’s.

3. Pagani Zonda R

2. Lamborghini Countach

1. Porsche Carrera GT

Net als Nichal Joosse vraag ik mij af of Path wel “werkt”. Natuurlijk is er een grote doelgroep die Path exact zo wil gebruiken zoals de app bedoeld is. Het aantal van 150 sociale contacten is niet zomaar bedacht: het is namelijk Dunbar’s number, volgens welke theorie mensen maximaal 150 sociale contacten kunnen onderhouden.

Maar worden social media niet vooral gebruikt als verlengstuk van het dagelijks leven? Ik gebruik social media juist om die contacten te onderhouden die anders zouden verwateren. Wanneer je honderden contacten (“vrienden”) hebt, betekent dit uiteraard niet dat dit allemaal mensen uit je “inner circle” zijn. Het feit dat je met social media je netwerk kunt onderhouden is wat mij betreft wat social media zo sterk maakt. Zo heb ik bijvoorbeeld op vakanties en reizen hele leuke, interessante mensen ontmoet. Mensen die ik waarschijnlijk niet (vaak) meer zal zien, maar dit betekent niet dat ik het niet leuk vind om van hun werkzaamheden en dagelijkse bezigheden op de hoogte te zijn. Natuurlijk is het onmogelijk om iedere dag alles van iedereen weten. Zoiets moet je ook helemaal niet willen: het gebruik van social media is doorgaans selectief.

Ik durf te stellen dat de meeste mensen social media op dezelfde manier gebruiken. Cijfers ken ik niet, maar ik ga er wel vanuit dat de meeste gebruikers meer dan 150 Facebook-vrienden hebben. En dat is juist wat mensen willen, toch? Zo kun je eenvoudig op de hoogte blijven van de avonturen van die ene achterneef of dat vroegere klasgenootje zonder dat je hier moeite voor moet doen. Vanuit dit perspectief beschouwd, denk ik niet dat Dunbar’s number zich goed leent voor een integratie met social media.

Enfin, weinig reden tot ophef lijkt mij. Wat ik dan des te opvallender vind, is dat ik direct na deze uitverkiezingen wordt geconfronteerd met een tv-commercial die op alle gebieden nóg slechter is. Het is onvoorstelbaar maar waar: chipsfabrikant Lays heeft wat mij betreft nu al de slechtste reclame van 2012 gemaakt. Niet vanwege herhaaldelijke, storende hysterie of een hypocriete graai-BN’er, maar puur en alleen vanwege het feit dat iemand deze bedacht heeft en er nog voor betaald heeft gekregen ook. Alles, maar dan ook alles aan deze reclame is fout.

Voor de gelukkige zielen die hem nog niet kennen: het onding is hier te vinden. In deze reclame zien we bewakers en koks van een, wat het zich laat aanzien, gevangenis he-le-maal uit hun dak gaan met een zakkie ovenchips. Zij doen dit met een hilarische linedance waar de fun werkelijk vanaf spat. Want ja, Lays is fun. Ze staan waarschijnlijk net op het punt om te gaan strippen of een paar flessen Vodka achterover te slaan maar helaas…. de stenge gevangenisbewaarder in de vorm van een matige Rita Verdonk look alike valt de keuken binnen en verpest het feestje dat op dat moment een absolute climax nadert. Natuurlijk pakt deze ijzeren bijna-Rita de zak chips af en verlaat op hoge poten de keuken. Maar wat blijkt: onderweg naar haar kantoor kan zij het niet laten om zo’n verrukkelijk chipje te pakken en…. oh nee toch!? Zij slaat ook aan het dansen! Kennelijk is de zoute versnapering zo onweerstaanbaar lekker dat zelfs de grootste zuurpruim het niet kan laten om een vreugdedansje te maken. Conclusie: met die heerlijke chipjes kan het niet anders of het wordt een feest.

Nu is dit geen bijster origineel concept, maar de boodschap is in ieder geval duidelijk. De manier waarop dit is ingevuld is echter om te huilen. Die hele spot rammelt gewoon aan alle kanten. Want heel belangrijk is immers dat deze chips uit de oven komen: dit maakt ze minstens net zo lekker en stukken minder ongezond. Lays denkt dit echter te kunnen communiceren door deze vage setting en in deze vorm gaat de boodschap waarschijnlijk langs iedereen heen. Want iedereen is veel te druk met het kijken naar dat suffe dansje, terwijl men zich afvraagt: waarom in godsnaam in de keuken van een gevangenis? Is het omdat men in de Bijlmerbajes altijd van die heerlijke chipjes krijgt? Of omdat Guantanamo Bay erom bekend staat zijn gasten te verwennen met dit soort lekkernijen? Ik vind het maar matig. Daar komt bij dat Lays ongetwijfeld de boodschap wil overbrengen dat een gezellig samenkomen nooit een écht feestje kan worden zonder hun chips. Prima boodschap, maar waarom in Godsnaam met zo’n suf, emotieloos, stoffig linedancje? Zelfs als het sarcastisch is bedoeld, faalt deze opzet. Waarom deze hele setting? Hij correspondeert op geen enkele wijze met alles dat het product moet uitstralen. Dit is geen chips. Chips is…. weet ik veel, kinderfeestjes, beschonken zomermiddagen met vrienden in het park, afstudeerborrels en welcome-home-from-Africa-parties. Als je er dan voor kiest om het op een suffe manier te brengen, doe het dan in ieder geval of écht sarcastisch of pijnlijk realistisch: een luie dikzak die na het werk zijn trainingspak aantrekt en op de bank gaat hangen met een flesje Amstel, een zak Lays en de herhaling van Family Guy. Want dat is chips dan weer wél.

Dit klinkt allemaal misschien als een “ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld”-verhaal, maar zo is het niet. Ik ben weldegelijk boos. Boos omdat er minstens één iemand is geweest, bij Lays of bij een reclamebureau, die heeft gezegd: “Ja! Zo gaan we het doen, dit is goed!” en hier nog geld mee heeft verdiend ook.

Oh en Lays: als jullie nu écht stoer waren geweest, hadden jullie de echte IJzeren Rita gestrikt in plaats van deze slappe imitatie. Want pas dan was je in één adem genoemd met de Nederlandse Energie Maatschappij, Simpel en Remia. Nu heb je een draak afgeleverd waarvoor je niet eens wordt beloond en die niemand zich meer over een jaar herinnert.

Op deze laatste werkdag van 2011 heb ik de website voor opdrachtgever Congress by design afgerond. Vanaf 1 januari wordt deze gecommuniceerd en kan het team deze aanvullen met nieuwe teksten, etc. Ook bij opdrachtgever ITBholland is het erg druk deze laatste werkdag. Zo ben ik ook daar bezig met een nieuwe, SEO geoptimaliseerde website die binnenkort zal verschijnen en gaat de promotie van North Sea Jazz Hotels in januari weer volop van start.

Daarnaast ben ik nog druk bezig geweest voor Autokoopadvies.nl, Auto Trader en SchrijfOp.nl, dus is in alle drukte mijn eigen website er een beetje bij ingeschoten. In januari ga ik ook hier mee aan de slag! Vanaf eind januari zal mitchellvanderkoelen.nl worden vernieuwd met een nieuwe look en diverse updates over projecten etc.

Ik wens iedereen een voorspoedig, gezond en succesvol 2012!

Als voorbeeld neem ik zeer populaire tv-programma’s zoals The Voice of Holland. Ik besteed zeer veel tijd aan het gebruik van social media, zowel zakelijk als privé. Ik selecteer mensen die ik volg kritisch en ben blij met enkele honderden zeer interessante gebruikers van wie ik graag nieuwtjes, meningen en interessante content ontvang. Ik erger mij echter groen en geel aan een groot gedeelte van de mensen die ik volg rond het tijdstip van primetime tv. Met angst en beven vrees ik de vrijdagavond omdat ik namelijk al weet wat mij te wachten staat: ongeremde, buitensporige en ongevraagde tijdlijnvervuiling op Twitter. Ik zit namelijk helemaal niet te wachten op honderden mensen die tegelijkertijd hun mening ventileren over een verzameling quasi-artiesten die mij helemaal niet boeien. Nu wil ik niet de zuurpruim uithangen en ik begrijp dat iedereen Twitter (of ieder ander platform) moet kunnen gebruiken naar eigen inzicht, maar het gaat te ver. Véél te ver. Ik heb namelijk een broertje dood aan talentenshows. Nu is het in mijn geval The Voice of Holland waarover ik graag mijn gal spuw, maar het gaat mij niet om de inhoud, meer om het massagedrag bij ieder populair tv-programma. Wanneer ik mijn Twitter tijdlijn tevoorschijn tover, wil ik geboeid worden. Ik wil geïnspireerd worden en op interessante nieuwtjes en feiten geattendeerd worden die mijn humeur en intellect op een positieve manier stimuleren. Maar elke vrijdagavond is het weer zo ver. Letterlijk honderden tweets die iedere substantie ontberen: “OMG wat zingt hij vals!”, “Jezus, die jurk ziet er echt niet uit!” Ga zo maar door. Ik word hier helemaal hondsdol van. Een paar uur lang moet ik de krenten uit de pap vissen en relevante zaken zien te vissen uit een stortvloed aan tv-pulp.

Wat is er gebeurd met het goede oude forum? Een plek waarop op een gestructureerde manier, binnen specifieke topics naar hartelust geblaat kan worden zonder dat mensen die hier niet om vragen worden lastig gevallen. Het is net als een treincoupé vol bakvissen: ik vind het fijn dat je wilt genieten van je generieke stampmeuk op je iPod, maar ik vraag er niet om om ervan te mogen “meegenieten”.

Aldus, fora zijn op een bepaalde manier veel beter geschikt om meningen te delen en gelijkgestemden te vinden. Ik besteed zeer veel aandacht aan het selecteren van bruikbare en interessante content binnen mijn social networks maar mijn plezier wordt wekelijks verstoord door gekwetter over shows die kennelijk iedereen behalve ik razend interessant vindt. Dus is het mijn probleem, dat begrijp ik. Ik kan moeilijk een paar honderd mensen aanspreken op het feit dat zij berichten lopen te spuwen als een meisje van 13 dat net haar eerste BlackBerry heeft gekregen. Maar hoe lossen wij dit dan op? “Als het je niet bevalt, ontvolg je toch gewoon?” is een veelgehoord argument. Maar ik wil helemaal geen mensen ontvolgen die mij 90% van de tijd interessante content bieden maar 1x per week middeleeuws los gaan over één of ander gehyped format. En een paar honderd mensen wekelijks volgen en ontvolgen is mij te veel gedoe, niet? Nee, social media, en laat ik in dit geval Twitter in het bijzonder noemen, zouden meer moeten kijken naar de werking van fora. Ik zie Twitter namelijk als een soort open forum, zonder enige vorm van moderatie, behalve het feit dat je zelf kiest wie je volgt. Maar zelfs daarbinnen zou je moeten kunnen onderscheiden. Ik wil gewoon kunnen aangeven dat ik op voorgedefinieerde tijden in mijn tijdlijn niet met bepaalde onderwerpen geconfronteerd wil worden. Gewoon een simpel regeltje dat tijdelijk een bericht van iemand die ik volg met de hashtag #TVOH niet doorlaat. En als iedereen weer normaal kan doen, wil ik weer lekker alles kunnen lezen.

Dus…. wie zorgt hiervoor?

Ik had diverse gesprekken met mijn moeder over haar toekomst en wat zij nu werkelijk wilde. Naaien was al jaren een passie van haar en iedereen in de buurt wist waar zij terecht moesten wanneer er kleding moest worden vermaakt. Ik daagde haar uit om een stap verder te zetten en als ZZP’er aan de slag te gaan. Natuurlijk stuitte ik op weerstand en werden alle clichés door haar uit de kast getrokken: “daar ben ik toch te oud voor?”, “Ik heb daar nooit voor geleerd.”, “Ik kan toch geen ondernemer zijn?”, “Jij hebt makkelijk praten.”, “Zo ga ik toch nooit geld verdienen?”. Allemaal kwamen zij voorbij maar nadat ik het een paar dagen had laten rusten, ging mijn moeder toch weer voorzichtig het gesprek aan.

Gaandeweg ontdekte ik dat zij eigenlijk heel erg nieuwsgierig was naar het ondernemen en dat het haar na jarenlange loondienst een welkome afwisseling leek. Eentje waarin zij bovendien van haar passie haar beroep kon maken. Daarbij is het zo dat mijn vader zorgt voor het hoofdinkomen en dat mijn ouders geen thuiswonende kinderen meer hebben. Doen! En zo geschiedde, op voorwaarde dat ik mijn moeder in het begin zou helpen met haar administratie. Deal!

Ik vind het fantastisch om te zien hoe mijn moeder nu iedere dag met plezier haar werk doet. En met succes bovendien. Haar Naaiatelier, Naaiatelier Zwaag draait op volle toeren en komende maand komt daar een tweede tak, Deco-idee (webshop voor thuisdecoratie) bij. Zo zie je maar, met de juiste motivatie, een goed plan, werklust en een portie lef, is niets zo heerlijk als ondernemen.

Na een memorabele dag met veel goede gesprekken en een uitgebreide rondleiding op het terrein van Burton is mijn artikel nu geplaatst op de vernieuwde website van Autokoopadvies.nl. Neem snel een kijkje.

Lees hier het artikel.